(1) Usame bin Zeyd (Radiyallahu Anhuma) şöyle dedi:
Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in kızı (Zeynep) Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’e kuşkusuz ki, oğlunun ölmek üzere olduğunu ve bundan dolayı da bizim yanımıza gelin diye haber gönderdi.
Usame bin Zeyd (Radiyallahu Anhuma) şöyle dedi:
Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’de kızına selam söylemek ve şunları bildirmek üzere haber gönderdi:
إِنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ، وَلَهُ مَا أَعْطىَ، وَكُلُّ شَيْءٍ عِنْدَهُ بِأَجَلٍ مُسَمًّى، فَلْتَصْبِرْ، وَلْتَحْتَسِبْ
“Kuşkusuz ki, Aldığı şey Allah’ındır. Verdiği de Allah’ındır. Her şey Allah’ın katında belirli bir ecel iledir. Buna müteakiben sabret ve karşılığını da Allah’tan bekle.”
Buna müteakiben kızı (Zeynep), Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’e mutlaka kendisine gelmesi için yemin vererek haber gönderdi. Bunun üzerine Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’de kalktı ve beraberinde, Sad bin Ubade, Muaz bin Cebel, Ubeyy bin Kâb ve Zeyd bin Sabit (Radiyallahu Anhum) ve birtakım kimseler olduğu halde kızı (Zeynep’in) evine geldi. Küçük çocuk Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in kucağına verildi.
Çocuğun canı gidip gelmekte idi. Yani nefesi sanki bir su tulumunda imiş gibi hırıldayıp duruyordu. Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in iki gözü yaş döktü. Sad bin Ubade (Radiyallahu Anh), Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’e şöyle dedi:
ꟷEy Allah’ın Rasulü! Bu nedir? Sen ağlamayı yasaklamadın mı? Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’de şöyle buyurdu:
“Bu ancak Allah’ın kullarından dilediği kimselerin kalplerine koyduğu bir rahmettir. Allah kulları arasından merhametlilere merhamet eder.”
Buhari 3/1212, Müslim 923/11, Ebu Davud 3125, Nesei 1845, İbni Mace 1598, Beyhaki 4/65, 68, 69, Ahmed bin Hanbel Müsned 5/204, 206, 207
أَعْظَمَ اللهُ أَجْرَكَ، وَأَحْسَنَ عَزَاءَكَ، وَغَفَرَ لِمَيِّتِكَ
“Allah ecrini büyük kılsın, sabrını güzel eylesin ve ölünü bağışlasın.”
Nevevi el-Ezkâr 126