Amir bin Abdullah bin Zübeyr (Radiyallahu Anhuma) şöyle demiştir:
Babamın yanına geldim bana:
−‘Nerdeydin?’ diye sordu.
Bende:
−‘Kendilerinden daha hayırlısını görmediğim, Kur’an’ı Kerim’i okuyan bir gurup buldum. Onlardan birini Allah’ın korkusu o kadar kaplamıştı ki, cezbeye geliyordu. Onlarla birlikte oturdum, dedim.’
Bunun üzerine babam da şöyle dedi:
−‘Bundan sonra onlarla beraber oturma! Dikkat et! Onlar sapıktır ve insanları da saptırıyorlar! Ben Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’i Kur’an’ı Kerim okurken gördüm. Ebu Bekir ve Ömer (Radiyallahu Anhuma)’yı da Kur’an’ı Kerim okurken gördüm. Hiçbirisinde bu cezbe halini görmedim. Sen bu gurubun, Allah’tan, Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem), Ebu Bekir ve Ömer (Radiyallahu Anhuma)’dan daha fazla korktuğunu mu zannediyorsun!?
Amir bin Abdullah bin Zübeyr (Radiyallahu Anhuma) şöyle dedi:
Babamın dediklerinin doğru olduğunu anladım ve onları terk ettim!
Cezbe: Bir inanışın ya da bir duygunun verdiği coşkuyla kendini yitirme ve kendinden geçme durumudur! Yani Kur’an’ı Kerim’i okuyanı dinlerken bağırmaktır!
Hâkim el-Müstedrek