Ebu Hureyre (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:
Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) şöyle dua ederdi:
اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ جَارِ السُّوءِ، وَمِنْ زَوْجٍ تُشَيِّبُنِي قَبْلَ الْمَشِيبِ، وَمِنْ وَلَدٍ يَكُونُ عَلَيَّ رَبًّا، وَمِنْ مَالٍ يَكُونُ عَلَيَّ عَذَابًا، وَمِنْ خَلِيلٍ مَاكِرٍ عَيْنَهُ تَرَانِي وَقَلْبُهُ يرْعَانِي إِنْ رَأَى حَسَنَةً دَفَنَهَا، وَإِذَا رَأَى سَيِّئَةً أَذَاعَهَا
“Ey Allah’ım! Kuşkusuz ki, ben kötü komşudan, gençliğimde beni yaşlandıran eşten, beni terbiye etmeye çalışan evlattan, benim üzerime azab olacak maldan ve bana tuzak kuran arkadaştan Sana sığınırım. O arkadaş ki, gözleri bana yakın ama kalbi benden uzaktır! Bende bir fayda görse yanıma gelir ve bende bir kötülük görse, onu hemen ifşa etmeye çalışır!”
Taberani Dua 1339, 1425, Deylemi Musnedi Firdevs 1/183, Albânî Silsiletu’l-Ehâdîsi’s-Sahîha 3137