(1) Ebu Hureyre (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:
Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) şöyle buyurdu:
“İmam kendisine uyulması için imam yapılmıştır! İmam tekbir aldığı vakit siz de tekbir alınız ve imam okuduğu vakit sizler susunuz!”
İbni Ebi Şeybe 1/414/24, Müslim 404/63, Ebu Davud 973, Darekutni 1/330, 331, Ebu Avane 2/132, 133, Ahmed bin Hanbel Müsned 9438, Albânî İrvau’l-Ğalil Fi Tahrici Ehadisi Menari’s-Sebil 2/138 332, 394
(2) Ebu Hureyre (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:
Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) kıraati açıktan yaptığı namazdan sabah namazı olduğunu zannediyorum yüzünü cemaate döndü ve şöyle buyurdu:
−“Şimdi namazda benimle birlikte biriniz okudu mu?”
Bir adam:
−Evet, ya Rasulullah! dedi. Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’de şöyle buyurdu:
−“Ben de bana ne oluyor da Kur’an beni çekiyor diyorum!”
Ebu Hureyre (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:
Cemaat bunu, Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’den işittikleri andan itibaren Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’in kıraati açıktan okuduğu namazlarda, onunla beraber okumaktan vazgeçtiler!
Ebu Davud 826, 827, Malik 1/86, 87, Nesei 918, Humeydi 953, Tirmizi 312, Beyhaki 2/157, İbni Mace 849, Abdurrezzak 2795, Ahmed bin Hanbel Müsned 2/284, İbni Hibban 1849
Not: Yukarıdaki hadislerin hükmüne göre, cemaatle kılınan namazlarda imamın namaz ister kıraati açıktan ister gizli okunan namazlardan olsun namazların bütün rekatlerinde Fatiha’yı okuması farzdır! Cemaate gelince, sabah, akşam ve yatsının ilk iki rekatlerinde kıraatin açık olması sebebiyle Fatiha’yı okumaması, susup imamın kıraatini dinlemesi; bunun dışında öğle, ikindi namazları ile akşamın son üç ve yatsının son üç ile dördüncü rekatlerinde Fatiha’yı okuması gerekir.
İbni Teymiyye (Rahmetullahi Aleyh) bu hususta şöyle demiştir:
“Cehri namazlarda imamın arkasında okumada sözlerin en adil olanı, cemaat imamın kıraatini işitiyorsa, onun kıraatini dinler, susar ve ne Fatiha’yı ne de gayrını okumaz! İmamın kıraatini işitmiyorsa, Fatiha’yı ve gayrını okur. İşte bu, selefin genelinin, İmam Malik ile ashabının, Ahmed bin Hanbel ile ashabının genelinin, İmam Şafii’nin görüşlerinden biri ile ashabından tahkik ehli bir taifenin ve Ebu Hanife’nin arkadaşlarından İmam Muhammed ile bir taifenin görüşleridir.”
İbni Teymiye Fetâvâ 18/20