(89) Cabir (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:
Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) şöyle buyurdu:
“Kadınlar hakkında Allah’tan korkun! Kuşkusuz ki, sizler onları Allah’ın emanı ile aldınız ve ferclerini Allah’ın kelimesiyle helal kıldınız. Sizin onlar üzerindeki hakkınız, hoşlanmadığınız kimselere döşeklerinizi çiğnetmemeleridir. Eğer bunu yaparlarsa onları hafifçe dövün! Onların sizin üzerinizdeki hakları da maruf/iyi yönüyle yedirilmeleri ve giyindirilmeleridir.”
Müslim 1218/147, Ebu Davud 1905, Nesei 2711, İbnu’l-Carud 465, İbni Mace 3074, İbni Hibban 3944, Ahmed bin Hanbel Müsned 14447, Albânî İrvau’l-Ğalil Fi Tahrici Ehadisi Menari’s-Sebil 1017
(90) Muaviye bin Hayda el-Kuşeyri (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:
Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’e geldim ve:
−Kadınlarımız hakkında bize neyi emredersin? dedim. Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) şöyle buyurdu:
−“Sizler yediğiniz şeylerden onlara da yediriniz, giydiğiniz şeylerden onlara da giydiriniz! Kadınlarınızı dövmeyiniz, onlara Allah senin yüzünü çirkinleştirsin diye beddua etmeyiniz ve evin dışında onlara küsüp terk etmeyiniz!”
Ebu Davud 2144, İbni Mace 1850, Hakim 2/188, Begavi 2330, Ahmed bin Hanbel Müsned 5/3, 5, Albânî Adabu’z-Zifaf 280
(91) Hind binti Utbe (Radiyallahu Anha) şöyle dedi:
Ya Rasulullah! Şüphesiz ki, Ebu Sufyan çok cimri bir adamdır! Bana ve çocuğuma yetecek kadar nafakayı vermiyor! Ancak ben onun malından o bilmeden alıyorum! dedi. Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) şöyle buyurdu:
−“Sen onun malından maruf/iyi bir şekilde kendine ve çocuğuna yetecek kadar al”
Buhari 5465, Ebu Avane 6382, Darimi 2/159, İbni Mace 2293, İbnu’l-Carud 1025, İbni Hibban 4255, Humeydi 242, Begavi 2149, Ahmed bin Hanbel Müsned 6/39, Albânî İrvau’l-Ğalil Fi Tahrici Ehadisi Menari’s-Sebil 2646
(92) Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor:
“Anneler, çocuklarını emzirmeyi tamamlamak için tam iki yıl emzirirler. Onların uygun biçimde yiyeceğini ve giyeceğini sağlamak, çocuğun babasına aittir. Her kes gücü ölçüsünde bir şeyle mükellef tutulur…”
Bakara Suresi 233
(93) Aişe (Radiyallahu Anha) şöyle dedi:
Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) şöyle buyurdu:
“Kişinin en temiz en helal yediği şey, kendi kazancıdır! Kişinin çocuğu da kendi kazancındandır!”
Ebu Davud 3528, Nesei 844, Tirmizi 1358, Darimi 2/247, İbni Mace 2290, Tayalisi 1580, Hakim 2/46, Ahmed bin Hanbel Müsned 6/31, 41, 127, Albânî İrvau’l-Ğalil Fi Tahrici Ehadisi Menari’s-Sebil 1626
(94) Aişe (Radiyallahu Anha) şöyle dedi:
Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) şöyle buyurdu:
“Kişinin çocuğu kendi kazancındandır! Hatta en güzel kazancındandır! Onların mallarından yiyiniz!”
Ebu Davud 3529, Nesei 4461, Tirmizi 1358, İbni Mace 2290, Ahmed bin Hanbel Müsned 6131, Albânî İrvau’l-Ğalil Fi Tahrici Ehadisi Menari’s-Sebil 1626
(95) Selman bin Amir (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:
Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) şöyle buyurdu:
“Miskine verilen sadaka bir sadakadır. Akrabaya verilen sadaka ise iki sadakadır ve sılayı rahimdir.”
Nesei 2581, Tirmizi 658, Darimi 1/397, İbni Hibban Mevarid 833, Ebu Ubeyd Emval 915, 916, Hakim 1/407, Beyhaki 7/27, Ahmed bin Hanbel Müsned 4/17, 18, 214, Albânî İrvau’l-Ğalil Fi Tahrici Ehadisi Menari’s-Sebil 883
(96) Cabir (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:
Uzre oğullarından bir adam, tek kölesini müdebber yani, onun hürriyetini kendisinin ölümüne bağlamış olarak azat etti. Bu hâdise Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’e ulaştığında o adama şöyle buyurdu:
−“Senin bundan başka malın var mı?”
O kişi:
−Hayır, dedi. Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) köleyi aldı ve şöyle buyurdu:
−“Bunu benden kim satın alır?”
Bunun üzerine Nuaym bin Abdullah el-Adevi (Radiyallahu Anh), o köleyi sekiz yüz dirhem karşılığında satın aldı. Bu bedeli Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)’e getirdi ve kendisine ödedi. Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) bu parayı Uzre oğullarından olan o adama verdi ve şöyle buyurdu:
−“Önce kendinden başlayıp nefsî ihtiyaçların için sarf et! Bir şey artarsa bunu ev halkına sarf et! Ailenden bir şey artarsa bunu da yakın akrabalarına sarf et! Yakın akrabalarından da bir şey artarsa bunu da şöyle şöyle tasadduk et!”
Bu son kısmı derken, önündeki, sağındaki ve solundaki ihtiyaç sahiplerine diye işaret ediyordu.
Müslim 997/41, Ebu Avane 5805, Ebu Davud 3957, Nesei 2545, Beyhaki 7/178, Ahmed bin Hanbel Müsned 3/305, 369, Albânî İrvau’l-Ğalil Fi Tahrici Ehadisi Menari’s-Sebil 833